ایندیپندنت فارسی مطلع شده است که با وجود گذشت ۲۲ روز از فراخوانهای شاهزاده رضا پهلوی و حضور میلیونها نفر در خیابانهای ایران، یورش نیروهای سرکوبگر و نظامی به منازل برخی پزشکان و پرستاران اصفهانی و نیز مراکز درمانی شهر اصفهان با هدف بازداشت کادر درمان همچنان ادامه دارد.
یک پزشک در اصفهان که نخواست نامش فاش شود، روز دوشنبه ۱۳ بهمن به ایندیپندنت فارسی گفت: «در تازهترین مورد، نیروهای امنیتی با حمله وحشیانه به بیمارستان دولتی الزهرا، مالک شهبازی و داوود زمانی، دو پرستار این بیمارستان را بازداشت کردند؛ پرستارانی که صرفا در چارچوب وظایف حرفهای خود به درمان بیماران مشغول بودند. تاکنون هیچ اطلاعی از عناوین اتهامی یا وضعیت سلامت آنها در دست نیست. از ۱۸ دیماه به اینسو، ماموران نظامی و لباسشخصی بهطور مستمر به مراکز درمانی یا منازل پزشکان و پرستاران یورش برده، آنها را بازجویی کرده و در بسیاری از موارد بازداشتهای موقت یا طولانیمدت انجام دادهاند. دوربینهای مداربسته بیمارستانها را هم دائما ضبط و کنترل میکنند.»
این پزشک متخصص افزود: «دکتر بابک (حسین) ضرابیان، متخصص بیماریهای عفونی در بیمارستان میلاد اصفهان نیز از ۲۴ دی تاکنون در بازداشت بهسر میبرد و ظاهرا او را هم به سولههای پشت زندان دستگرد منتقل کردهاند. این چه وضعیتی است که کادر درمان را صرفا به جرم مداوای مجروحان، از جمله افراد تیرخورده، بازداشت میکنند؟ قانون جنگل در جمهوری اسلامی حاکم است؟ روزهای اول که با اسلحه وارد اتاق عمل میشدند، مجروحان تیرخورده و بدحال را با خود میبردند و بعد جنازهشان را به بیمارستان برمیگردادند، حالا هم که پزشکان و پرستاران را با خود میبرند. این نیروهای سرکوبگر ذرهای شرافت و انسانیت ندارند؟ در روزهای گذشته علاوه بر حمله به منازل پزشکان و پرستاران، به دستکم ۷ بیمارستان میلاد، امین، کاشانی، سپاهان، ابنسینا، دکتر غرضی و سعدی در اصفهان حمله کردهاند.»
او همچنین افزود که با وجود فضای شدید امنیتی-نظامی حاکم بر بیمارستانهای این شهر، همچنان شماری از پزشکان و پرستاران، همانند همکارانشان در دیگر شهرهای ایران، کوشیدهاند بهصورت مخفیانه عملهای جراحی و خدمات درمانی ضروری را برای نجات جان شهروندان معترضی انجام دهند که در جریان انقلاب ملی ایرانیان، بر اثر شلیک و حملات ماموران سرکوبگر مجروح شدهاند.
به گفته این منبع آگاه، در برخی موارد برای جلوگیری از بازداشت مجروحان، کادر درمان ناچار میشدند عناوین جراحیها و اقدامات پزشکی در پرونده بیماران تیرخورده را بهصورت غیرواقعی، از جمله «عمل زیبایی» یا «درمان شکستگی»، ثبت کنند و با وجود تهدیدها، به درمان زخمیها ادامه داده، ساچمهها و گلولهها را از بدن آنان خارج کرده و از هرگونه همکاری با نیروهای حکومتی برای شناسایی یا تحویل مجروحان خودداری کنند.
اکنون دادههای رسیده به ایندیپندنت فارسی از سراسر ایران نشان میدهد که همچنان امیر خسروانی، امیر پورصالح، فاطمه افشاری، گلنار نراقی، علیرضا رضایی، سبحان اسماعیلپور و بابک پورامین در تهران، حسین ضرابیان، مالک شهبازی و داوود زمانی در اصفهان، آمنه سیلمانی و محمدعلی جعفریزارع در اردبیل، شمسی عباسعلیزاده در تبریز، مسعود عبادیفرد و پریسا پرکار در قزوین، سبحان اسماعیلدوست در رشت، معین مرادیان، اصغر شاکری و غزل امیدی در آبدانان، موهبت غفوری در لار فارس، صابر دهقان در سیرجان، احمد زینی، حسین کرمی، احسان احمدی و احمد خسروی در دهلران، و همچنین فریبا حسینی در شیراز، بخشی از اعضای کادردرمان، شامل پزشک و پرستار هستند که در بازداشت نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی بهسر میبرند و هنوز آزاد نشدهاند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
این درحالی است که روز گذشته محمد رئیسزاده، رئیس کل سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران مدعی شده است که بازداشت این افراد به دلیل انجام اقدامات درمانی «صرف» نبوده است. او ارائه هیچ سند و مدرک، افزود: «وضعیت این افراد را از دستگاههای امنیتی و قضائی پیگیری کردهایم و طبق اطلاعاتی که به دست آوردهایم، هیچکدام از این افراد صرفا به دلیل اقدام درمانی بازداشت نشدهاند و موردی نداریم که کسی جایی درمان انجام داده و بازداشت شده باشد. تعداد افرادی که دستگیر شدهاند هم نسبت به کل اعضای سازمان نظام پزشکی بسیار محدود است.»
مهدیار سعیدیان، پزشک ساکن ایران و سردبیر نشریه دانستنیهای پزشکی، در واکنش به این ادعا، در شبکه ایکس نوشت: «ناپسندتر از سکوت، عادیسازی دستگیری و فشار بر کادر درمان از سوی سازمان نظام پزشکی است؛ نتیجه حاکمیتی کردن کامل یک سازمان صنفی!»
مجموعه این شواهد و روایتها، تصویری نگرانکنندهتر از نقض سیستماتیک اصول اولیه پزشکی، اخلاق حرفهای و حقوق بشر را در ایران ترسیم میکند؛ جایی که درمان مجروحان به «جرم» و بیمارستان به میدان امنیتی بدل شده است. در حالی که بر اساس موازین و استانداردهای بینالمللی، کادر درمان موظف و محق به مداوای بیماران، بدون تبعیض و مداخله امنیتیاند، ادامه فشار، بازداشت و تهدید پزشکان و پرستاران در ایران نهتنها جان مجروحان را به خطر میاندازد، بلکه یکی از آخرین سنگرهای انسانی در میانه سرکوب گسترده انقلاب ملی ایرانیان را نیز هدف قرار داده است.
